ben bugün.
kaşlarımı aldırdım yeniden. uzatmıştım. görenler, çaktırmadan incelemeye çalışıyordu hatta. biraz hüzünlüydü.
ben kararsız insanları sevmiyorum. sevmemek değil aslında, yoruluyorum onlar karşısında. ama ben de çok kararsız bi insanım işte. sanırım insanlar, başkalarında, kendilerine benzettikleri huylar karşısında sinirleniyorlar. ben kararsızım, bencilim, mızmızım, şikayetçiyim, felan filan. kabul ediyorum. ama en katlanamadığım insan tipi de bu özellikleri içinde barındıran oluyor.
böyle işte.
bazen ne istediğimi bilemiyorum. sonra ne istediğini bilemeyenlerle karşılaşıyorum. karışık oluyor. nedense taraflardan birinin hep kendinden emin olması gerektiğini hissediyorum. konuşmayı yönlendirmek adına değil, güveni sağlamak için. aksi takdirde bi garip oluyor. aslında bazen, durup düşününce, emin olmanın da gereksizliğini düşünüyorum. her şey "o an" nasıl gelişiyorsa, öyle devam etmeli diyorum. carpe diem felan değil. zaten onu savunan biri de değilim. sadece, bazı kararlar almak, bişeyler yüklemek, bazen insana "zorundalık" hissini yaşattırabiliyor. bundan da hoşlanmıyorum.
arası var mı peki. yok.
gidiyim, çikolata yiycem.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder